Filip van Roy

'THERE IS NOTHING THAT IS A MORE SIGN OF INSANITY THAN TO DO THE SAME THING OVER AND OVER AND EXPECT THE RESULTS TO BE DIFFERENT'(Einstein)

AREN'T ALL QUESTIONS EASY WHEN YOU KNOW THE ANSWERS? Yes, it has been a while. For no specific reason. I've just been living life, instead of living the dream. And once again I felt like I was stuck between a rock and a hard place. So I started travelling to where I hadn't been before. I chose Thailand. Phuket. Looking for adventure, looking for myself. Far away from home.

In order to live the dream I need to make the unthinkable thinkable and the impossible possible. Why? Because I can. All creative people need something to rebel against. I do it for me. Every painter wants to create at least one masterpiece, but how many are prepared to make the sacrifices it takes to be great?

Welcome to the land of the eternal smile! Although they stole my laptap, camera, money and some other things, I really like Thailand. I love the colors, the smiling faces, the light, the boedism and last but not least the non-professional women. Yes, it's time to take up painting again. Aiming beyond what I am capable of. ENERGY. There are no excuses. I just won't take no for an answer. Whithout me doing it, when it supposedly can't be done, it would be another in the endless list of ideas that have never happened.

Looking for a tittle. Maybe: Be unfashionable, take risks, or Fly or die, or Tunnel Vision, or A lesson in itself, or I am no more or less distasteful than you, or There's just no talking to them? No, not good enough.. I am going for: Close Encounters. Yes! So coming soon, probably next month: Close Encounters. Be ready. By the way: happy birthday mom!

Lees meer >> | 652 keer bekeken

Talent Seekers (Nederlands)

Ik heb mij ingeschreven op de internationale wedstrijd Talent Seekers en ik zou je hulp willen vragen. Om mij te helpen, hoef je enkel een stem uit te brengen via de volgende link:

http://www.talentseekers.net/votar.php?aut=3903

Voordat je kan stemmen, moet je eerst ins

Lees meer >> | 561 keer bekeken

Talent Seekers (english)

I have registered to participate in the Talent Seekers International Contest and I would like to ask you for your support.  If you want to help me, all you need to do is vote on the following link:

http://www.talentseekers.net/votar.php?aut=3903

Before you are allo

Lees meer >> | 962 keer bekeken

People are strange (but we all speak the same language) !

please visit the following link (copy and paste)

http://filipvanroy.blogspot.com

thx,

Froy

Lees meer >> | 549 keer bekeken

Islander

La Guerre Belge

“WAT IS ER AAN DE HAND IN BELGIE?” hoorde ik een onbekende in mijn hoofd roepen toen ik de kleur van het zeewater probeerde te doorgronden. Waarom iets schilderen wat je kunt fotograferen? Dat deel ik alvast met sommige digitale kunstenaars. Maar goed: politiek? Waarom niet? Dan kom ik nog eens de barbaren tegemoet die vinden dat kunst teveel navelstaarderij is. De gedachte dat kunst één of ander maatschappelijk nut moet hebben komt immers dikwijls neer op de ultieme wens alles krampachtig bij het oude te houden. Als zou kunst anders al snel een vorm van decadentie, lees verwerpelijke luxe, zijn. Nu ja, talent is ook de souplesse waarmee je kunt inspelen op wat zich plotseling aandient. Noem de afstandelijke reeks van twaalf over de politieke toestand in mijn thuisland dan maar gelijk ‘Oorlog in België’. Daarmee is de toon gezet. Al geef ik in principe niet graag uitleg over mijn werk en een titel is dat ergens ook.  

            België is zoals de wereld: een bron van welbehagen en totale verbijstering. Ik probeer geen stelling in te nemen. Al blijf ik een Vlaming en bestaat er zoiets als de geschiedenis en de derde wet van Isaac Newton. Zo zie je maar. Wat wil ik wel? Oefenen. Want stilstand is een cliché. In rondjes lopen is uit den boze. Je leert uit fouten, niet van succes. Al kun je als kunstenaar twee fatale fouten maken: je identificeren met succes of je identificeren met het gebrek daaraan. Het lijkt wel alsof zowat iedereen in zijn hoofd gevangen zit, wat resulteert in een enorme stilte. Het doet me denken aan wat je vaak ziet bij psychiatrische patiënten: een obsessieve herhaling van gedachten en gedragspatronen. Hoewel ik de mening dat er voortdurend een nieuw soort mens zal opstaan, die ook een nieuw soort kunst moet produceren, bijzonder aanmatigend vind. Zijn we eigenlijk niet slechts muizen die in het looprad van het noodlot trappelen? En toch wil ik de zoetzure smaak proeven van de zoektocht naar een nieuwe stijl. Verdergaan en terugkomen als ik iets nieuws heb. Zonder vrees. Een expressieve combinatie van figuratief en abstract, doorweekt met symboliek. Zijn we niet allemaal slaaf van onze symbolen die we universeel achten? Veel vormen zijn slechts illusies. Verkeerde indrukken. Niemand ziet hetzelfde. In die zin is een figuur een gerationaliseerde impressie.

             België. Terwijl ik in een milder klimaat woon waar ik kan eten en drinken wat ik wil en me kan verzorgen wanneer ik ziek ben. Moet je echter overal bij zijn om te weten wat er gebeurt? Bij mijn geboorte was ik wel ter plaatse, maar daar kan ik me niks van herinneren. Het valt me trouwens op dat de meeste beelden oud zijn. Misschien is deze reeks wel mijn afrekening met het thuisland? Wie zal het zeggen? Ik stel enkel de vragen. Ruim drie en een half jaar na ‘Dertien in een dozijn’.

            Het ritme van het schilderen. Ik ben in de reeks verzopen, wat bijna een fysieke gewaarwording is. Alles kan. Zonder angst, zonder wikken en wegen. Want angst verlamt, want angst bestendigt. Niet wachten op Godot maar gewapend met verf door de flauwekul heen proberen te kijken. Het onderbewuste schildert mee en de zelfbewuste kant wordt eindredacteur. Vandaag. Morgen heersen er immers nieuwe stemmen in mijn hoofd. Wat wil ik? En ben ik daar alleen mee?

            Wat wilde jij? Want hier is: ‘La Guerre Belge’. Zonder blikken of blozen. Wat vind ik er zelf van? Vraag me dat volgend jaar. Je moet die dingen tijd geven. En, kom ik in aanmerking? Blijf je of wil je weg? Wat doen we? Gelukkig zijn kunstcritici geen natuurwetenschappers: ze zouden de zwaartekracht wellicht niet bestuderen maar betreuren. Schilderen blijft een existentiële noodzaak, voor de rest sta ik zeer onbeholpen in de wereld. Dus tot volgende maand. Met of zonder nieuws. En voor ik het vergeet: ik heb me vooral kostelijk geamuseerd.

Froy, januari 2009

Lees meer >> | 464 keer bekeken